به عنوان یک ضرورت برای زندگی زنان، از دیرباز نمونه اولیه محصول مشابه استفاده از نوار بهداشتی وجود دارد. در قرن 15 قبل از میلاد، زنان مصری از پاپیروس نرم برای نیازهای قاعدگی خود استفاده می کردند. بقراط، بنیانگذار طب غربی، نوشت که یونانی ها در قرن پنجم قبل از میلاد از تامپون های ساخته شده از نوارهای پنبه ای که دور یک تکه چوب کوچک پیچیده شده بودند، استفاده می کردند. زنان چینی باستان از حوله های پارچه ای سفید و بلند برای مقابله با قاعدگی استفاده می کردند، پس از هر تغییر با آب و زاج شسته می شدند، رومیان باستان از پشم استفاده می کردند و مواد دیگری شبیه به «نوار بهداشتی» کاغذ (ژاپن)، الیاف گیاهی (اندونزی)، اسفنج و علف (آفریقای مرکزی) بود.
موزه قاعدگی نشان می‌دهد که بیشتر زنان قبل از{0}}مدرن معمولاً از محصولات قاعدگی استفاده نمی‌کردند، بلکه فقط اجازه می‌دادند خون قاعدگی روی لباس‌هایشان جاری شود. تا نیمه اول قرن بیستم، زنان در برخی کشورها و مناطق هنوز از نوارهای پارچه ای قابل استفاده مجدد استفاده می کردند. در طول جنگ جهانی اول، پرستاران فرانسوی مشاهده کردند که مواد سلولزی مورد استفاده برای پانسمان زخم‌ها، بیشتر از نوارهای پارچه‌ای، قاعدگی را جذب می‌کنند، اختراع "پنبه الیافی" در باندهای یکبار مصرف و محصولات مرتبط به کار گرفته شد، پرستاران با اشاره به روش تولید باند یکبار مصرف، با استفاده از پنبه‌های پنیری یا پارچه‌ای قابل استفاده برای ساختن پارچه‌های پنیری الهام گرفتند. تولد نوار بهداشتی مدرن در اوایل دهه 1920، کیمبرلی کلارک نام تجاری نوار بهداشتی Kotex را معرفی کرد که نام آن را از ترکیبی از "پنبه" (تغییر "c" به "k" در انگلیسی) و "بافت" نامیدند. در آن زمان همه برندهای نوار بهداشتی برای محکم کردن آنها به بند نیاز داشتند. بیشتر پدهای فعلی دارای یک پد چسباننده هستند که با لباس زیر مناسب است، بنابراین نیازی به بند نیست.